1. A Sefatija, sin Matanov i Godolija sin Pashorov i Juhal sin Selemijin i Pashor sin Malhijin, cuse reci koje govori Jeremija svemu narodu rekavsi:
2. Ovako veli Gospod: Ko ostane u tom gradu, poginuce od maca, od gladi ili od pomora; a ko otide ka Haldejcima, ostace ziv, i dusa ce mu njegova biti mesto plena, i bice ziv.
3. Ovako veli Gospod: Doista ce taj grad biti predan u ruke vojsci cara vavilonskog, i uzece ga.
4. I rekose knezovi caru: Da se pogubi taj covek, jer on oslabljava ruke vojnicima koji ostase u ovom gradu, i ruke svemu narodu govoreci im takve reci, jer taj covek ne trazi dobra ovom narodu nego zlo.
5. A car Sedekija rece: Eto, u vasim je rukama; jer car ne moze nista nasuprot vama.
6. Tada uzese Jeremiju, i bacise ga u jamu Malhije sina Amelehovog, koja bese u tremu od tamnice, i spustise Jeremiju o uzima; a u jami ne bese vode, nego glib, i Jeremija se uvali u glib.
7. Ali kad cu Avdemeleh Etiopljanin, dvoranin, koji bese u dvoru carevom, da su metnuli Jeremiju u onu jamu, a car sedjase na vratima Venijaminovim,
8. Izidje Avdemeleh iz dvora carevog i rece caru govoreci:
9. Care gospodaru moj, zlo ucinise ti ljudi u svemu sto ucinise Jeremiji proroku bacivsi ga u jamu, jer bi i onde gde je bio od gladi umro, jer nema vise hleba u gradu.
10. Zato car zapovedi Avdemelehu Etiopljaninu govoreci: Uzmi odavde trideset ljudi i izvadi Jeremiju proroka iz jame dok nije umro.
11. Tada uze Avdemeleh ljude, i dodje u dom carev pod riznicu, i uze odande iznosenih haljina i starih rita, i spusti ih Jeremiji u jamu o uzima.
12. I rece Avdemeleh Etiopljanin Jeremiji: Podmetni te stare haljine i rite pod pazuha ispod uza. I ucini Jeremija tako.
13. I izvukose Jeremiju na uzima i izvadise ga iz jame; i osta Jeremija u tremu od tamnice.
14. Potom car Sedekija posla po Jeremiju proroka, te ga dovedose preda nj u treci ulazak koji bese u domu Gospodnjem; i rece car Jeremiji: Zapitacu te nesto, nemoj mi zatajiti.
15. A Jeremija rece Sedekiji: Da ti kazem, neces li me pogubiti? A da te savetujem, neces me poslusati.
16. Tada se car Sedekija zakle Jeremiji nasamo govoreci: Tako da je ziv Gospod, koji nam je stvorio ovu dusu, necu te pogubiti niti cu te dati u ruke ljudima koji traze dusu tvoju.
17. Tada Jeremija rece Sedekiji: Ovako veli Gospod Bog nad vojskama, Bog Izrailjev: Ako otides ka knezovima cara vavilonskog, ziva ce ostati dusa tvoja, i grad ovaj nece izgoreti ognjem, i tako ces ostati u zivotu ti i dom tvoj.
18. Ako li ne otides ka knezovima cara vavilonskog, ovaj ce grad biti predan u ruke Haldejcima, koji ce ga spaliti ognjem, i ti neces pobeci iz ruku njihovih.
19. A car Sedekija rece Jeremiji: Ja se bojim Judejaca koji su prebegli ka Haldejcima, da me ne predaju u njihove ruke, te ce mi se narugati.
20. A Jeremija rece: Nece te predati; poslusaj glas Gospodnji, koji ti ja govorim, i dobro ce ti biti i ziva ce biti tvoja dusa.
21. Ako li neces da izidjes, ovo je sta mi pokaza Gospod:
22. Gle, sve zene koje su ostale u domu cara Judinog, odvesce se ka knezovima cara vavilonskog, i one ce reci: Nagovorise te i prevarise te prijatelji tvoji; noge ti se uvalise u glib, a oni se povukose natrag.
23. Sve zene tvoje i sinovi tvoji odvesce se Haldejcima, i ti neces uteci iz ruku njihovih; nego ces dopasti u ruke caru vavilonskom, i ovaj ce grad izgoreti ognjem.
24. Tada rece Sedekija Jeremiji: Niko da ne dozna za te reci, da ne pogines.
25. Ako li knezovi, cuvsi da sam govorio s tobom, dodju k tebi i kazu ti: Kazi nam sta si govorio caru, nemoj tajiti od nas, pa te necemo pogubiti, i sta je car tebi govorio?
26. Reci im: Ja pripadoh k caru moleci se da me ne posalje natrag u dom Jonatanov da umrem onde.
27. I dodjose svi knezovi k Jeremiji i pitase ga; a on im odgovori sasvim kako mu zapovedi car. I okanise ga se, jer ne doznase nista od toga.
28. A Jeremija osta u tremu od tamnice do dana kad uzese Jerusalim; i on bese onde kad uzese Jerusalim.
