Veče prvo: "Radovan Karadžić, pesnik (1)"
Veče prvo održano je u sali crkve Svetog Save u Torontu, 203 River, u subotu, 29. novembra. O pesništvu Radovana Karadžića govorili su Radovan Gajić i dr Davor Miličević. Stihove su kazivali Radovan Karadžić i Dimitrije Porobić.

Veče drugo: "Radovan Karadžić, pesnik (2)"
Crkva Svetog Save, Toronto, subota, 27. decembra u 19 sati.
O pesništvu govore: Ranko Radović i dr Davor Miličević
Stihove kazuju: Dimitrije Porobić i Đorđije Živković

Sa prve večeri
Radovan Gajić:
Klupe parlamenta srpske države sa kraja 19. i tokom prve polovine 20. veka, ispunjavaju i sjajna imena srpskog pera. Iako se, posunovraćene samoopojem sopstvene umišljene božanstvenosti jednoga čoveka, drastično odvajaju od duhovnosti svoga naroda, tokom druge polovine 20. veka, politika i književnost Srba naći će stazu da i dalje idu zajedno. I ne samo oličeno u dijamatičnoj ličnosti Dobrice Ćosića, već pojavom čitavog niza drugih, posebno književnika jasnog pravoslavnog utemeljenja, iz zemalja i prostora u kojima im vatikanska, krvlju nametana, opcija negira srpskost. Takav će istorijski tok iznedriti i duhovnu i književnu i političku pojavu intelektualne gromade kakva je Radovan Karadžić. Takav će istorijski tok ponovo pokazati, i u našim danima, da je celokupna srpska literatura drama opredeljenja za borbu nacionalnog opstanka.
(...)
Reči blebeće samo onaj ko misli da reči ne koštaju ništa. Samo budala, koja misli da košta jedino ono što se plaća novcem, blebeće reči. Svaka izgovorena reč u Božije uho zaseda. I čeka onoga koji ju je izrekao u svojoj zasedi.
Tamo gde je kazana, napisana, reč same istine, biblioteke se ruše u prašinu, hiljade priča tone u zaborav, da ih se niko ne seti ni da su bile. Tu užas istine poražava dotadanje lašce i varalice naroda.
Bog jeste. (...)
Kao Jezdra umni, vešt u znanju zakona Boga nebeskoga, setite se, nije li književnik, političar, predsednik Republike Srpske Radovan Karadžić, nosilac politike kojom je vraćena služba Božija u svakodnevicu ljudske pristojnosti, kako to pripada čoveku da bi ga činilo čovekom? I ne bojte se jer se nije ni On bojao. Slavimo svoje prvake književnog pera, političke misli i duhovništva našeg, jer tako slavimo svoju budućnost, a to znači svoje potomke. Slavimo dakle one koji će se spominjati nas. Baš kako se i sami spominjemo Sina po kome nas spominju vekovi:
(?)Sin Čovečiji nema gde zaklonit(?) glave/ U ovome svetu propadljive slave.(?) ((?)Nauka(?)) Sin koji je poučio: (?)A on odgovori i reče, pisano je: Ne živi čovjek o samom hljebu, no o svakoj riječi koja izlazi iz usta Božijih.(?) (Mt. 4, 4)
Ovi, naši stradalnici, o kojima je ovo slovo, dolaze iz sveta nepropadljive slave.
A tamo?
Reč istinom okuplja svevečna.
Tamo?
Bog jeste.

Davor Miličević:
Ova naša okupljanja ne započinjemo slučajno poezijom i pričom o poeziji. Poezija, kao tijelo svijeta, suštinsko je svedočenje Istine. A to i takvo svedočenje u slučaju Radovana Karadžića ima posebnu težinu. (...)
Velika laž se na ovom čovjeku odavno vježbala, a ovih posljednjih deceniju i po u tome dosegla do sada neviđene, globalne razmjere. Jedna od glavnih odlika ove kampanje jeste ta da se laž na svom putu hranila svakim detaljom koji se na Karadžića odnosio: sve što je Karadžić radio i čime se bavio, sve što ga se na ovaj ili onaj način ticalo, moralo je biti deformisano i izobličeno da bi bilo upakovano u tu savršenu ambalažu velike laži. Tu sudbinu doživjela je i poezija Radovana Karadžića. Oglasili su se, naravno, diletanti, istrzali pjesničku riječ iz njenog organskog konteksta i presađivali je u sopstveni dio priče o Karadžiću. Mučeći se da daju na težini svojoj porvršnoj riječi i da svoju priču učine koherentnom, ogriješili su se o pjesničku riječ. Proglasili su, sasvim usputno, i tu poeziju lošom.
Mi, koji se tumačenjem poezije bavimo, imamo obavezu da i zbog ovoga govorimo o Karadžićevoj poeziji. Time ćemo suprotstaviti dvije koherentne, zaokružene cjeline: onu koju poezija svojom prirodom donosi, i onu koju su majstori laži ovih petnaestak godina brižljivo pakovali. I možda će se pokazivanjem istine o Karadžićevom pjesništvu - povlačenjem jedne, naizgled male niti sa tog savršeno upakovanog paketa (?) i sama konstrukcija velike laži početi da osipa.
(...)
U poetskom nasljeđu srpskog duhovnog prostora, gdje se damar lične ispovijesti oduvijek uplitao u tragediju kolektiva a opšti usud istorije nalazio odjeka i u najintimnijem zapisu, stihovi Radovana V. Karadžića neće biti izuzetak od ovog opšteg pravila kojim je određena srpska poezija s kraja 20. vijeka. Pogotovo unutar kruga "sarajevskih pjesnika" u kojem je stasavao i ovaj autor. (...) Ali ono što Karadžića i ovoj grupi izdvaja, do mjere da njegovi stihovi danas zvuče proročanski, jeste to povratno presipanje tragičkog iz opšteg okvira u lični, naknadno izravnavanje poetičke i lične situacije, u kojem lična žrtva pjesnikova i njegovo stradanje postaju nepogrešiv pokazatelj kolektivnog raspeća naroda i u ovoj najnovijoj krvavoj istorijskoj epizodi. (...) Zato istina o poeziji Radovana V. Karadžića i jeste istina o svima nama. Zato na nama i jeste da o toj istini govorimo.